Koncepcja przyświecająca stworzeniu tej jednostki była prosta: aby zwalczać szybkie i zwinne statki przemytnicze oraz lekkie jednostki piratów potrzeba czegoś, co nie będzie im ustępować prędkością, a będzie lepiej uzbrojone i solidniej opancerzone. Na dodatek warto by było zabrać na pokład nieduży oddział abordażowy celem zrobienia porządków na pokładzie przechwyconego statku, lub aby mieć wsparcie podczas starej, dobrej inspekcji. Budując IR-3F rozpoczęto więc od mocnych silników jonowych godnych wojskowej korwety czy lekkiego krążownika, wokół których zabudowano kadłub o kształcie spłaszczonego kartofla, nieprzypadkowo charakteryzujący się całkiem niezłą doskonałością aerodynamiczną - dzięki czemu uciekinier może zostać doścignięty również po daniu nura w atmosferę planety. Silne uzbrojenie: we wczesnych wersjach górna i dolna wieżyczka z podwójnymi lekkimi turbolaserami, a wieżyczki burtowe z podwójnymi działkami laserowymi; później ujednolicono to do ciężkiego turbolasera w każdej z czterech wieżyczek - to nie jest coś, z czym chciałby zadzierać pliot frachtowca czy lekkiej kanonierki! Pancerz zastosowano umiarkowany, żeby nie psuć za bardzo osiągów, ale zrekompensowano go silnymi tarczami energetycznymi Novaldex. Dorzucono silniki manewrowe, przestrzeń dla załogi oraz - ładunkową (na ewentualnie przejętą kontrabandę) i... w zasadzie to wszystko. Można było rozpocząć masową produkcję.

Projektantem i producentem była znana korporacja Republic Sienar Systems. W ostatnich dekadach istnienia Republiki Galaktycznej sprzedawała ona IR-3F republikańskim i lokalnym służbom celnym, do zwalczania przemytu oraz prowadzenia działań obronnych w obrębie pojedynczego układu planetarnego. Pomysł okazał się dobry i skuteczny, a patrolowiec odniósł znaczący sukces rynkowy. Umożliwiło to opracowanie jego wersji rozwojowej, o łatwiejszej do zapamiętania nazwie Independent Patrol Vehicle - "Samodzielny Pojazd Patrolowy", w skrócie... IPV. Po ustanowieniu Imperium, nowo przemianowany Sienar Fleet Systems zainwestował znaczące środki w budowę tychże IPV (gdzie "I" oznaczało już "Imperial") oraz ich modyfikacji IPV-1, jednak przez pewien czas równolegle dostarczał na rynek także IR-3F.

Jakie było źródło tego sukcesu? Oszczędność na hipernapędzie, brak konieczności ukrywania uzbrojenia oraz limitu na rozmiar zapewnia IR-3F przewagę nad wszelkiego rodzaju lekkimi frachtowcami czy im podobnymi jednostkami przemytniczymi. Zastraszająco wysoka prędkość pozwala dogonić niemal wszystkie z nich, może poza tymi naprawdę gruntownie zmodernizowanymi w celach sportowych czy kurierskich. Nawet i te nie są jednak od IR-3F wyraźnie szybsze - jest on w stanie stawać w szranki nawet z wolniejszymi typami starszych myśliwców czy bombowcami. Jedyne, na co narzekają jego załogi, to brak rotacji podczas trwania misji. Patrolowiec dysponuje autonomicznością rzędu 1-3 miesięcy, a jego standardowa załoga to zaledwie 3 osoby personelu latającego (plus 8 strzelców i drużyna wojska / sił porządkowych), co praktycznie uniemożliwia jakąkolwiek rotację i prowadzi do szybkiego przemęczenia pilotów. Oczywiście można by temu przeciwdziałać i np. zdublować obsadę mostka, ale organizacje zarządzające flotami patrolowymi zazwyczaj albo na tym oszczędzają, albo są zbiurokratyzowane i nie wprowadzają takich usprawnień, albo obie te rzeczy na raz.

Załogi tych patrolowców cieszą się reputacją gwałtownych i stosujących nadmiar siły w przypadku oporu lub próby ucieczki - wiąże się to przede wszystkim z tym, że nie chcą dopuścić do skoku uciekiniera w nadprzestrzeń, a z jakiejś przyczyny (być może właśnie w celu zwiększenia wagi i nieuchronności kary) nie przewidziano uzbrojenia ich w działa jonowe. Być może ze względu na tę "siłę perswazji" niektórzy nazywają IR-3F "fregatami" - lub może przez wzgląd na podobnie nazywaną "fregatę" celną Rendili?

Kto korzysta z IR-3F? Na początku były to służby celne - republikańskie oraz lokalne. Później oczywiście formacje imperialne, zgodnie z ambitną doktryną, że każdy zamieszkały układ planetarny powinien dysponować dziesiątką patrolowców na każdą zamieszkałą planetę i dwoma na każdą niezamieszkałą. Wraz z pojawieniem się unowocześnionych IPV i IPV-1, IR-3F zaczęły stopniowo przechodzić do drugiej linii i trafiać do coraz odleglejszych zakątków Imperium. Dobrym przykładem takiego rejonu jest Bakura, która w momencie zniszczenia drugiej Gwiazdy Śmierci dysponowała eskadrą pięciu takich jednostek z oryginalnego przydziału sześciu - co pokazuje, że nie zawsze udawało się zrealizować plan 10/2. Patrolowce te wraz z pojedynczym krążownikiem typu Carrack ze zmiennym szczęściem odpierały ataki Ssi-Ruuków w momencie dotarcia na miejsce odsieczy z Sojuszu Wolnych Planet. Całkowitej wymiany IR-3F na IPV-1 nie udało się jednak zrealizować nawet w Światach Jądra i jeszcze w późnych etapach galaktycznej wojny domowej statki te były postrachem przemytników i poważnym wyzwaniem dla piratów i kosarzy.

A wady? Poza oczywistą, czyli brakiem hipernapędu, najczęściej wspomina się zamkniętą architekturę konstrukcji i systemów: IR-3F jest bardzo trudny do zmodyfikowania, przez co nie jest wymarzoną jednostką dla "niezależnych przedsiębiorców".